وصیت نامه شهید سید محمد علی عبادی شب جمعه ۱۸/۱۰/۱۳۶۵ – شهادت روز جمعه ۱۹/۱۰/۱۳۶۵
اشهد ان لااله الا الله و اشهد انّ محمّداً رسول الله و اشهد انّ علیّاً ولی الله
ولا تحسبنّ الذین قتلو فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون
(و نپندارید آنانکه در راه خـدا کشته شده اند، مردگانند، بلکه زنده اند و نزد پروردگارشان روزی می خورند.)
با درود و سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی و با سلام به شهداء از هابیل تا عاشورای حسینی تا هفت
تیر و از هفت تیر تا آخرالزمان.
به امید ظهور مولامان و صاحبمان آقا امام زمان(عج) و به امید اینکه این انقلابمان که به خون هزاران شهید رنگین است و بار سنگین آن به دوش مردم مستضعف است را به انقلاب بزرگ جهانی آقامان امام زمان(عج) متصل کنیم، مستلزم این کار این است که این درخت انقلاب بوسیله خون جوانان این ملّت آبیاری شود.
پس: پدر و مادرم، از شهادت من ناراحت نباشید که من این کار را از جدّم حسین(ع) به ارث برده ام و خوشحال هستم، در فردای قیامت در مقابل فاطمه الزهرا(س) سرافرازم که فرزندش (خمینی کبیر) را تنها نگذاشتم مرگ من را در نیافت بلکه من با شهادت خود مرگ را نیست کردم و به زندگی ابدی که همان آرزوی دیرینه ی هر انسانی است رسیدم در شهادت من گریه نکنید که من از علی اکبر امام حسین(ع) بهتر نیستم و اگر می خواهید گریه کنید در مصیبت زهرای اطهر گریه کنید در مصیبت هفتاد و دو یار مظلوم حسین گریه کنید.